Het is dinsdagavond. De vaatwasser draait, de was ligt er sinds zondag, en je zit op de bank zonder echt uit te staan. Er is niets mis. En net dat maakt het verwarrend.
Veel vrouwen rond de veertig kennen dat gevoel: niet ongelukkig, wel afwezig in hun eigen leven. Geen groot verdriet, eerder een laag geruis op de achtergrond. Je functioneert prima. Je onthoudt de verjaardagen, de tandartsafspraken, de brooddozen. En ergens vraag je je af: is dit het nu?
Die vraag krijgt vaak te snel een etiket. Midlifecrisis. Aanstellerij. Ondankbaarheid, terwijl je toch alles hebt. Maar meestal is het iets veel gewoners: de optelsom van jarenlang vooruitdenken voor iedereen, zonder dat iemand voor jou vooruitdenkt.
Je hoeft die onrust niet weg te duwen en er ook geen ramp van te maken. Je mag ze serieus nemen als een signaal. Niet dat je leven verkeerd zit, maar dat de verdeling scheef zit — van aandacht, van rust, van wie waar verantwoordelijk voor is.
Een eerste stap is klein: benoem wat je de hele dag in je hoofd meedraagt. Niet om er meteen iets aan te doen, wel om te zien hoe vol het is. Vaak is dat al genoeg om te snappen waarom je moe bent van dingen die niemand ziet.
Dit is een van de thema’s uit het e-book Zacht en Onwrikbaar. Geen positief-denken-praatje, wel een scherpe naam voor wat er aan de hand is.